mijn maanviskoppel, al jaren lang een prima setje, ouders van diverse nesten, beginnen steeds meer te vechten!
Het is een raar gedrag; zij wil leggen, poetst, ze is er klaar voor!!, hij, opgepompt, vol met adrenaline, poetst mee. Dan gaan ze vechten, niet een beetje maar echt bekvechten, soms hangen ze zelfs aan elkaar! Dan weer even snel poetsen, en.....weer vechten. Vechtend gaan ze door de hele bak! Uiteindelijk komt er (na dagen) een kleiner legsel. Al vechtend proberen ze ook nog het nest te bewaken en uiteindelijk ruimen ze het zelf op. ( ik heb het blad een keer in een kweekbak gehad en de de weinige eieren zijn wel bevrucht) Dit is dus nooit zo geweest. Het waren prima ouders!Ik in de boeken zoeken en daar heb ik het; ouder wordende maanvissen krijgen ook veriliteitsproblem, oftewel; ze kunnen HET niet meer!! Om een goed legsel te produceren hebben vissen adrenaline nodig om de inspanning te kunnen klaren. Na een bepaalde leeftijd (ze zijn nu 5+) komt er een stagnatie. De legsels worden kleiner en het kost meer moeite. De maanvissen moeten meer adrenaline opbouwen voor de klus. Tja, hoe doe je dat??? Door je helemaal suf te vechten....met elkaar!
Een, wat mij betreft, prima verklaring voor dit rare gedrag. Op naar de Vi(s)agra!!!
Het enige dat het boek vergeet is...hoe loopt dit nu af? Wat doe ik er aan? Ik heb al geprobeert met een spiegeltje een 'indringer' te produceren en een kartonnen maanvis aan een draadje aan de bak gehangen maar nee, ze zijn niet gek!!!
Is dit stel toe aan therapie?
groeten van Mandy






